Hayatın neler sunacağını bazen tek bir manzarayı seyrederek bile hissedebilirsin. O güzelim güneşin tüm gün güzelliklerini sunup en son denizi öperek gitme anında kaldığında, denizin o öpüşten sonra parıldadığı esnada, balıkçı tekneleri rast gelelerinden dönerken ki usulluğunda fark edersin… Hayat biraz daha yavaşlamıştır. Sen o yavaşlığın içinde kal diye belki de…
Ya da yepyeni bir güne süslenip püslenip doğan güneşi, denizin uyanma halindeki o sakinliği, çarşaf gibi serilmiş oluşunu, haydi rast gele diye seslenmek üzere olduğun, deryalara tutulma anları için yola çıkan balıkçıları yakalama tutkunu fark edersin… Hayat yeniden başlamıştır. Sen o akışı yakala diye belki de…
Ben hep bu anlarda yüzmeyi sevmişim, seviyorum, seveceğim. Yolculuğun içindeyim gülüşümle, neşemle bazen hüznümle, yer yer kırılmışlıklarımla sonra onlardan yeniden doğmuşluklarımla. Şen kahkahalarımla, kendim gibi kendimce, kırmadan, cesaretimle, korkularımla, öz güvenimle, güvenirliliğimle, sevgimle, tutkumla, yürekten sahice… Gezmeyi keşfetmeyi sevmişim, seviyorum, seveceğim. Kimi zaman yollarda seyahati, şehirlerde, ruhumda, kendimde, satırlarda… Satırlarda gezerken insan yalnızca kendi gezmiyormuş bunu öğrendim. Bir yıl önce bugün Begoviçsel Rotalar’da yazmaya niyetlenmişken kendime, rüyalarıma, rotalarıma hoş geldiniz demiştim; bugün o rotalarda, o rüyalarda, kendime yolculuğumda hiç yalnız değilmişim. Hep beraber seyahat etmişiz, dolaşmışız, hissetmişiz, satırlarda gülüşmüşüz, fark etmişiz… Minnettarım.
Koca bir yılı beraber devirmişiz, bu satırlarda bana eşlik eden herkese gönülden teşekkür ederim. Birlikte çıktığımız bu yolculuk, kelimelerle değil kalplerle hissedilen bir seyahat olmuş. Önümüzde daha çok yollar, daha nice rotalar, keşfedeceğimiz anılar, hikayeler var. Yol bitmez, hikaye her zaman devam eder, dönüşür, güzelleşir. Yazdıkça büyüyeceğimiz, gelişeceğimiz, öğreneceğimiz, şifalanacağımız günlerde yine hep beraberce… Gelin, keşfetmeye devam edelim, rota hep kendimize…
Hep beraber, iyi ki